Είναι νύχτα...

και νύχτα αμα δεν ζείς αντε γαμήσου,την ανατολή δεν άφησες να μπεί μες την ζωή σου...
Σε κάθε ανατολή ή δύση του ηλίου,σε κάθε ερχομό μιας μέρας ή μιας ακόμα νύχτας είναι η στιγμή που όλα μιάζουν ανούσια.. Τι και αν σε πρώδοσαν; Τι και αν σε πλήγωσαν,μίσισαν,αγάπησαν ή ξέχασαν; Τι νόημα έχουν όλα αυτά όταν μια νέα μέρα έρχεται και φεύγει; Όταν όλα αυτά κάποτε θα τελιώσουν; Δεν είσαι ποτέ μόνος. Το ξέρεις. Ακούς τις φωνές της πόλης. Τόσοι άνθρωποι εκεί έξω..
Ο πόνος και η ευτιχία περνάνε. Μεγαλόνεις μέχρι να φτάσεις στο τέλος του δρόμου. Και μετά τι; ποιός ξέρει.. Η ζωή περνάει. Το θέμα είναι να κάνεις αυτά που θες. Να πάρεις το ρίσκο,να κάνεις λάθος,να αποτύχεις και να πέτυχεις. Να αρπάξεις όσα θες δικά σου. Να μην αφήσεις αποθημένα. Να μην αφίσεις τις σκέψεις του ''και αν είχα τολμήσει;'' να σε βασανίζουν. Κάνε οτι θέλεις να κάνεις γιατί κάποτε θα παιθάνεις. Όταν ζεις μια ζωή χωρίς ρίσκο δεν ζείς. Δεν τολμάς. Ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο για να φύγουμε. Αλλά όσο είμαστε εδώ έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε και άλλες ψυχές. Και ίσως να φέρουμε και άλλες.
Και στο τέλος όταν θα φτάσουμε στο τέλος του δρόμου,εκεί που δεν θα ηπάρχει επιστρωφή,εκεί που πέφτει η δικιά μας αβλέα θα ξέρουμε οτι κάναμε οτι θέλαμε. Οτι εκπληρόσαμε τον στόχο μας: ΖΗΣΑΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ!

Κανείς μας δεν ξέρει πως θα παιθάνει. Το οτι θα φύγουμε είναι δεδομένο αλλά κανείς δεν ξέρει πότε και πώς. Για αυτό ας κάνουμε οτι είναι να κάνουμε όσο είναι ακομα κερός.
Θα ήθελα να γίνω βρυκόλακας και να ζήσω για πάντα στο σκωτάδι. Ή Θα ήθελα να γίνω ένα φάντασμα στον κόσμο των ζωντανών...και μετά η ψυχή μου να βρεί γαλήνη.