Απο μικρό μου άρεσε να κάθομαι στο πάτομα και να κοιτάω τον κόσμο έξω μέσα απο την μπαλκονόπορτα του δωματίου μου...Και αρκετές φορές έβλεπα μικρά ζουζούνια στο μπαλκόνι που έχουν αναποδογυρίσει και κουνάνε τα πόδια τους προσπαθώντας να μετάκινηθουν,να πιαστούν απο κάτι... ίσως χαζό. Πάντα έτρεχα και τα γύρναγα απο την άλλη πλευρά και ήτε πετάγανε ήτε περπατάγανε ξανα...
Σήμερα έκατσα ξανά. Μετά απο πάρα πολύ κερό. Αυτόι οι μήνες μου θημίζουν τις χειρότερες στιγμές μου...Αυτές οι ημερωμινίες μου θυμήζουν τις πιο σκωτηνές εποχές μου. Το πώσο άσχημα πέρασα, και πώς όλλα ξαφνικά κγρεμίστικαν για μένα...Βασίκα η σαπουνόφουσκα στην οποία ζούσα μέσα τα τελευτέα 7 χρόνια ξαφνικά έσκασε.
'Εζησα το μεγαλήτερο σκοτάδι, μου φέρθηκα αυτοκαταστροφίκα(και ακόμα συνεχίζω) και άφησα το σκωτάδι να λιώσει την ψυχή μου.
Σήμερα λοιπόν εκεί έξω στο μπαλκόνι ήταν ένα αναποδογυρισμένο ζουζούνι...Πάλευε όμως. Δυνατά. Δεν έκατσε ακήνητο μέχρι να πεθάνει. Το ζουζούνι έχει ψυχή. Όλοι οι ζωντανόι οργανισμοί έχουν. Απλα εμείς οι άνθροποι θεωρούμε την ζωή τους κατότερη...δεν έχουν αυξημένη νοημοσίνη. Και όμως βλέπεις πως στην κρίσημη ώρα ΠΑΛΕΎΟΥΝ όλα τους για την ζωή. Δεν θέλουν να πεθάνουν!! Και όμως συνεχίζουμε να τα θεωρούμε ανέσθητα...
Εγώ άφησα το σκωτάδι να με φάει...Και τώρα ζω χωρίς να νιώθω τίποτα..
Ανέσθητο πλάσμα...Οχι πια κλησμένη σε μένα. Έχω πολλούς φίλους αλλά σε κανέναν δεν μπορώ να μιλίσω έτσι...Μιάζει σαν να έχω βγει απο άλλη εποχή..! Σαν να είμαι ξαφνικά η σοβαρή.
Το ζουζούνι παλεύει μέχρι τέλους!
Εγώ αφέθηκα στο σκωτάδι που με τήλιγε σιγά σιγά μέσα του.
Υ.Γ το αστείο είναι οτι στην αρχή ήθελα να γράφω ευθημες απόψεις,νέα και σχολιασμό...Αλλα μόλις αγγίζω τα πλήκτρα η λέξεις βγένουν απο μόνες τους.
Σήμερα έκατσα ξανά. Μετά απο πάρα πολύ κερό. Αυτόι οι μήνες μου θημίζουν τις χειρότερες στιγμές μου...Αυτές οι ημερωμινίες μου θυμήζουν τις πιο σκωτηνές εποχές μου. Το πώσο άσχημα πέρασα, και πώς όλλα ξαφνικά κγρεμίστικαν για μένα...Βασίκα η σαπουνόφουσκα στην οποία ζούσα μέσα τα τελευτέα 7 χρόνια ξαφνικά έσκασε.
'Εζησα το μεγαλήτερο σκοτάδι, μου φέρθηκα αυτοκαταστροφίκα(και ακόμα συνεχίζω) και άφησα το σκωτάδι να λιώσει την ψυχή μου.
Σήμερα λοιπόν εκεί έξω στο μπαλκόνι ήταν ένα αναποδογυρισμένο ζουζούνι...Πάλευε όμως. Δυνατά. Δεν έκατσε ακήνητο μέχρι να πεθάνει. Το ζουζούνι έχει ψυχή. Όλοι οι ζωντανόι οργανισμοί έχουν. Απλα εμείς οι άνθροποι θεωρούμε την ζωή τους κατότερη...δεν έχουν αυξημένη νοημοσίνη. Και όμως βλέπεις πως στην κρίσημη ώρα ΠΑΛΕΎΟΥΝ όλα τους για την ζωή. Δεν θέλουν να πεθάνουν!! Και όμως συνεχίζουμε να τα θεωρούμε ανέσθητα...
Εγώ άφησα το σκωτάδι να με φάει...Και τώρα ζω χωρίς να νιώθω τίποτα..
Ανέσθητο πλάσμα...Οχι πια κλησμένη σε μένα. Έχω πολλούς φίλους αλλά σε κανέναν δεν μπορώ να μιλίσω έτσι...Μιάζει σαν να έχω βγει απο άλλη εποχή..! Σαν να είμαι ξαφνικά η σοβαρή.
Το ζουζούνι παλεύει μέχρι τέλους!
Εγώ αφέθηκα στο σκωτάδι που με τήλιγε σιγά σιγά μέσα του.
Υ.Γ το αστείο είναι οτι στην αρχή ήθελα να γράφω ευθημες απόψεις,νέα και σχολιασμό...Αλλα μόλις αγγίζω τα πλήκτρα η λέξεις βγένουν απο μόνες τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου